Schrijverswereld

Focussen lukt me niet. Ik ben al in extase als ik nog maar het zacht gebroken reliëf van het blad papier voor me aanraak. De structuren van het geschrevene, ze niet zie maar voel. Met mijn vingertoppen of met mijn donzige droge lippen eroverheen wrijf en ze daarna luidop lees, zachtjes blazend, in en uit ademend. Of ze nu mooie zinnen vormen of niet. Het kan me niet schelen.

Ik raak de woorden aan en val in een eindeloze slaap, één enkele aanraking met het woord en mijn geest duwt mijn lijf naar een plaats waar het siddert en beeft, waar het geniet, waar het leven mag en explodeert.

Woorden lossen op in zinnen, zinnen in paragrafen die verdwijnen in verhalen. In mijn geest vloeien ze door tot in iedere zenuw en sturen mijn lichaam naar een andere dimensie. Wakker in een bijzondere slaap. Het voelen wanneer je durft raken. Schrijven is een ontwaken in een nieuwe wereld.