Ik studeer aan de filmacademie. Scenario, want ik hou van verhalen, maar schrijf ze liever zelf. Mijn vrienden zijn beter met beelden achter de camera, ik met beelden op papier. Ik zit in mijn honderdste jaar, zo voelt het althans. Het is alsof de tijd hier geen vat heeft en ik voor eeuwig opgesloten zit in een eindeloos traject aan schrijflessen. Het is dringend tijd voor mijn eigen verhaal.
Ik zit hier samen met een stelletje gefrustreerde beeldenmakers bij elkaar en ondertussen moet je zelf je plan trekken. En je maakt en doet wat je kan, met de middelen die er niet zijn. Die moet je maar zoeken op straat, je beste leerschool als schrijver. Dat wel. Ik hap naar adem en hunker naar de liefde, want ’s nachts op mij kamer voel ik me afwezig, alsof niemand me zou opmerken moest ik dood neervallen.
Het regent en de straat huilt. Het is Brussel en ik besluit naar buiten te gaan, rondzwerven. Ik hou ervan, ook al wordt me gewillig drugs aangeboden die ik even gewillig weiger. Het blijft een grootstad die echt is, geen maskers, vuil, wat lomp in aanbouw en verbouwing, maar wel met een meesterlijke geschiedenis.
Ik dwaal rond en hoop ze te vinden, mijn muze, mijn inspiratie. De liefde, de lach en hunkering. Voorlopig enkel een zware onderdrukte hunkering, als een Amor die vastgebonden in een kooi toekijkt naar wat er niet is of misschien nooit was.
Fastfood romantics 
Plaats een reactie