Bloederig Theater

De theatercursus was ondertussen al heel wat uitgedund, een heuse vermageringskuur. En zoals het nu doorging, zou het een AA – clubje worden. De nabesprekingen op café duurden langer dan de oefenmomenten. We waren nog maar met z’n achten (van de zestien), tot het uit de hand liep.

De twee jonge acteurs, Robin en Tom – begeleiders van onze theaterzielen – schoten van teleurstelling de rest hun hoofden eraf. Gillen kon niet meer. Ik wist nog net te ontsnappen door te doen alsof het mijne er al af was, want ik heb steeds talent gehad in die dingen. Als bezeten renden de twee wanhopigen naar buiten.

Snel kroop ik recht en belde de politie. Ik probeerde de rest van de cursisten nog te reanimeren, maar ik wist niet meer welke hoofden bij elkaar hoorden zodat ik waarschijnlijk de verkeerde combinaties maakte en het geen baat meer had. Ik vluchtte dan weg, want ook daarin heb ik steeds talent gehad. De stad was in rep en roer, ik hoorde nog schoten, alles vertraagde voor mijn ogen, ik zag de met licht versierde etalages, het was bijna kerstmis, het kleurde rood, bloed en opengereten lichaamsdelen als slingers tegen de vensterramen klevend, de stad was gek geworden. Iedereen raakte iedereen.

Stylo’s, boeken, wasknijpers, condooms gevuld met zwavelzuur, alles gebruikte men om elkaar te kunnen pijnigen. Ondanks dat waren ze vriendelijk tegen elkaar, men schreeuwde niet of zo, men liet elkaar martelen, totdat de politie kwam. Zij zetten enkele tv’s op straat, verkondigden net als de sofisten hun leer: dat ze niet elkaar moesten slaan, enkel diegenen die aan de oorsprong lagen van het bloedbad.

Samen hand in hand de daders opknopen zou veel meer bevredigend zijn dan elkaar schade te berokkenen om zo die andere pijntjes te vergeten. Dus ging de hele meute achter onze acteurs aan. Hun munitie was ondertussen leeg en ze zaten op een terrasje een glaasje bier te drinken van waaruit ze het schouwspel volgden. Plots kwam het volk naar hen toe.

‘Laten we doen alsof we een fruitmand zijn, dan zien ze ons niet, ‘ zei Robin. Tom knikte, maar besefte dat hij geen fruitliefhebber was en wist dat dit moeilijk zou worden.

Deze listige vermomming werkte net niet, één individu van de kudde had namelijk opgemerkt hoe er een worm kroop uit de fruitschotel en aangezien het fruit steeds vers is in dit stadje wist men dat het vals fruit was. Even later bengelde het rotte fruit boven de Dijle.

Tom en Robin schoten in de lach, we lachten maar wat mee.

We kwamen tot de conclusie dat we niet wisten wat te doen die avond. Alles was toch al in het honderd gelopen. Er was zoveel volk afgevallen dat we begonnen met wat teksten weg te gooien, die normaal de afwezigen zouden spelen. Misschien moesten we zelf maar iets schrijven.

Het propje dat overbleef met aangevulde eigen brouwsels was wat ons te wachten stond. Het hete ‘Leed’ en hield enkele taferelen in rond een huwelijksfeest. We scharrelden ons bijeen op de vloer samen met een bak bier en twee flessen wijn, die we nog in het open gekraakte keldertje van het gebouw hadden gevonden. In de repetitiezaal, of wat ervoor moest doorgaan, stond ook nog een muziekinstallatie. We probeerden uit hoeveel volume het kon dragen. We zouden er ons eigen feestje van maken.

Een paar pinten later zat ik gedichten voor te dragen, anderen zaten hun teksten af te ratelen. We kwamen er met onze zinnen tussen, pikte de rol van de ander in, speelden op elkaar in, improviseerden en lalden erop los. Hier werd theater gemaakt.

Een uurtje later lagen, kropen, sprongen we op de vloer en lieten we ons bewegen door de muziekgolven rondom. Voor het eerst zagen we elkaar in een naakte toestand en alle onderlinge spanningen en vooroordelen gleden weg. In de kelder vonden we nog ketchupflessen en we begonnen met het rode goedje op elkaars lijf te spuiten. Alsof we gewonde lichamen waren lieten we ons vallen, telkens als iemand een ander geraakt had. Waarna we tegen elkaar kropen, langs en op elkaar, op één hoop. Tot ik het potentieel van dit gebeuren zag en me naar beneden wrong met een van de discipelen en we zo een puntzak vormden waarvan degene die boven lagen hun armen moesten uitsteken als waren we frieten die opgeslokt wilden worden. Neem en eet, dit is ons lichaam, dat voor jullie prijsgegeven wordt.

Uiteindelijk werd het feest stopgezet. Door de enkele bezoekers van dit theatrale spektakel, een politieduo die het speelse genot met veel plezier aanschouwden. Het frietzakritueel was hen teveel geworden, ze schakelden de muziekinstallatie uit en wensten ons een goede nacht.