Ik ben gisterenavond intiem geweest. Met een vrouw, niet seksueel, zelfs geen aanraking, enkel kruisten onze gedachten elkaar tot ze een synthese van genot vormden. Vreemd, maar echt. Ik verzin het niet. Ik kende haar nog van een cursus lang geleden, vandaag op de markt kwam ik haar tegen. We wandelden samen naar een cafeetje, daar zei ik haar op tien minuten tijd wat ik al tien jaar voor mijn beste vriend verborgen hield. Het was alsof ze haar ideeën van mij stal, alsof zij mij kende, nog voor ik haar kende. Zij beweerde mijn mannelijke wederhelft te zijn en ik zou haar verlossende vrouwelijke wederhelft zijn. Hier had ik nog niet over nagedacht. Een intens, intiem gesprek volgde. Ik verloor het uur en mezelf in de steeds meer bezwerende woorden van haar, of hem.
Tegelijk overviel me een schuldgevoel dat me vanuit mijn verleden achtervolgde, zij wilde me helen terwijl ik me voelde zweven in de geur van liters bier, ik voelde me goed en slecht tegelijk.
Vroeg in de ochtend namen we afscheid en besloten elkaar weer te zien over twee dagen, ze zou ’s ochtends komen, want ze wilde me interviewen, voor één of andere cursus, over de emancipatie van de man. Ik voelde me vereert, maar niet geëmancipeerd, ik was dat stadium al lang voorbij.
Ik wilde meer.
Wist ik veel dat dit het verhaal van mijn jonge leven zou worden.
Fastfood romantics 
Plaats een reactie