Het gaat goed met me

De vernederden en vertrapten spookten door mijn gedachten en ik lag aan het uiteinde van de trap. Na een helse beklimming bereikte ik wat leek op mijn graf. Ik wenste dat ze me platspoten zodat ik niets meer zou weten, een ‘Tabula Rasa’. Fucking niets meer. De Tao fysiek ingeplant, zodat ik ook mentaal “vide” kan zijn en alles stopt, wat in een hels ritme door mijn brein raast.

Dan is er nog de drank, omdat, je het niet meer weet, niets meer wil voelen, niets meer wil weten. Omdat het aan je vreet, het onzichtbare, dat wat je ergens onderweg verloor.

De rauwheid van mijn ingewanden zwommen nog over de vloer toen ze belde, de dame van de markt, de dame waarmee de zielen klikte, mijn mannelijke-slash-vrouwelijke wederhelft.

Waar was mijn bril?! Weg. Shit, wellicht onderweg verloren toen ik deze ochtend met mijn fiets op een werkstand met opgehoopt zand knalde. Ik rook even naar mijn adem, vreselijk, zo kan ik niemand ontvangen. Blik in de spiegel, mijn ogen donker en weggezakt, als een mimespeler wiens schmink is uitgelopen tijdens de regen.

Ik strompelde naar beneden.

Ze stond er met een brede glimlach, die snel oploste toen ze mij zag.
Ik zei haar ‘Mmh, mmh kom morgen nog maar eens terug.‘

Ze knikte, zei niets meer en ging weg. Ze rook waarschijnlijk het verderf uit mijn bek. Zij met wie ik verbaal intiem was geweest verdween in de mist voor mijn ogen. Intiem in gedachten.

Een mislukte kleinood ontsnapte uit mijn hoofd, ik krabbelde het op en smeet het daarna weg.

        Ik was zo gekraakt dat ik

        op m’n knieën kroop
        en smeekte

        neem me mee

        zelf ben ik te laf
maar niemand

        luisterde, dat
was mijn straf.

Alleen en zielig nestelde ik me in een poel van drek, wat ik dacht, was ik nu intens.

‘I’m a loser baby so why don’t you kill me?‘ ratelde Beck.

Eentonig gezever. Stop. Vervloekt Iers bier, alweer ’n desillusie.
Behangen en opkuisen moest ik, het venijn dat ik deze week droeg en heb uitgeworpen.

‘All I wanna do is have some fun,‘ kreunde nu Sheryl Crow.

Ondanks een plots opkomende extreme vorm van biologisch reinigen, voelde ik me nog slecht.

’t Zit blijkbaar dieper dan m’n maag.

Einde liefdeshistorie 3001.