Het zuipbesluit

Een historisch moment, ik heb besloten om niet meer te zuipen. Niet dat ik zo verschrikkelijk veel drink, maar soms heb ik van die escapades die me wat al te zwaar uitlopen –  dan begin ik met drinken en stopt het pas als ik ergens bewusteloos ben beland. Dus, geen gifbekers die mijn bewustzijn tijdelijk moeten uitschakelen. Geen bedevaartstochten langs de straten van de stad op zoek naar geestdodende middelen. Hoe kan ik ooit meer dan enkele korte krabbels op papier krijgen als mijn hersenen lam liggen en mijn lever kreunt dat ik op die manier nog maar een paar jaar heb. Ik ben Bukowski niet, en ook hij is op een gegeven moment gestopt en begonnen met schrijven.

Dit besloot ik wegzinkend onder het schuim, van een lekker heet bad.

Ik zei tegen mezelf: ‘cafés en bier zijn een systeem, uitgevonden door het systeem, om dat vervloekte alledaagse systeem te kunnen vergeten.’

Al vele malen faalde ik daarin, eventjes lukte het wel, maar het blijft knagen. Je begint je als een levensader aan het cafégebeuren te hechten om je erna nog ellendiger te voelen en alles wat op ambitie lijkt te verzaken. Er moet een andere manier zijn om, ten eerste je geluk te vinden en ten tweede je eventjes van de beslommeringen in de wereld af te zonderen. Een weg buiten het systeem om.

Ik zal vechten tegen elk systeem dat mijn geestelijke vrijheden in de ban wil leggen, ik zal mijn eigen manieren vinden om die fucking knop te kunnen omdraaien. Vervloekt zijn alcohol en verdovende middelen. Ik zal in mezelf een weg zoeken, misschien door wat meer te voelen en minder te willen, door te zijn. Of zoiets.

Wakend in water, vlakbij het walhalla van de geur van het oude en het nieuwe.