Mijn vingertoppen waren gesprongen en mijn ogen half uitgesneden door de koude, ze bengelden aan flexibele stalactieten toen ik vloekend mijn kot bereikte. Net terug van de theatercursus.
We startten met repeteren nu we de teksten kenden, want vrijdag (de dertiende) zouden we optreden. Het was belangrijk dat we iedere avond oefenden. Maar er waren er drie, van wat we als de harde kern beschouwden, niet komen opdagen. Gesneuveld, we zonken nog dieper weg in dit troosteloos bloedbad. In plaats van een feeststemming was er een begrafenisstemming. We trachtten allen nog wat te glimlachen en sarcasme moest ons troosten:
‘Goed voor de reputatie’, zeiden onze twee sympathieke acteurs.
‘Goed dat we het sober aankondigden, nu kunnen we het ook sober afzeggen.’
Voor we het goed en wel beseften zaten weer in het theatercafé, de interculturele semi-intellectuele bar die we gedurende deze afslankcursus tot stamkroeg hadden omgedoopt.
Ik nam, zoals voorgenomen voor het nieuwe jaar een niet alcoholische drank, hete chocomel. Slecht idee, ik rende meteen naar de wc, likkend met de verbrande tong onder stromend water terwijl voorbijgangers me aanstaarden.
Ik nam deze lessen vanwege de verhalen en inspiratie die het me kon geven, je schrijven kan verbeterd worden door scènes te spelen met anderen in woorden van anderen die je leren hoe wel of niet te leven en te handelen, vaak in sober en krachtig proza. Een taal die je dan als acteur naar je hand zet en speelt vanuit je personage, om zo een gelaagdheid te creëren die het alledaagse overstijgt, kunst met de grote K. Net als schrijven, en kunnen de kunsten elkaar zo bestuiven. Alleen duurde deze ervaring minder lang dan gehoopt.
Een anticlimax bracht een einde aan deze voorstelling, de voorstelling die ‘Leed’ moest heten. En ons leed was leeg. Gestrand en beland op een zinloze plek. Het theatrale werd realistisch en vertaalde een deel van de leegte waarin ik me bevond. Het werd tijd om die leegte te vullen, maar hoe?
Fastfood romantics 
Plaats een reactie