“In order to write about life first you must live it.” – Ernest Hemingway
-
Back to Odessa
The bus drives through large puddles of water. Rain falls from the sky. It drives towards my hometown. I can still hear her voice in my head, a voice that crackles a little, but otherwise neatly conceals all emotion. I turn on the sound of my earbuds, louder, it doesn’t help, I turn it off, pause.
“I’ve got to tell you something. I’ll be away for two weeks.” I looked at Lena as she sits here for her weekly extra language lessons. She’s from Ukraine and want to become a famous filmmaker, like Eisenstein. But in the daily lessons, she still suffers with the language.
“Me and my mother have to go back to Odessa.”
“Why?”
“Because of papers, for our house and my school.”
“Can’t they do it online?”She shakes off, not. Silence.
“I hope you will be safe and will be safe back.”
She nods. A somewhat awkward silence falls down.
“You’ll see your family back?”I try to comfort her. She lets a small smile escape.
She is going to a dangerous area, by bus 48 hours away, she said. Also for her school there, as she combines school here with that in Ukraine. For when she goes back, she doesn’t want to lose time and wants also a degree in her country. Lena takes classes online since the war started, sometimes she even has exams at the same time as us and combines them. These are periods when you notice she is on the verge of a breakdown.
She has a pale face, large eyes and a hidden smile. I knew her for some weeks now. Helping her out with translations. We follow the same creative writing classes.
I didn’t question further. I continued to give some more language tips and asked if she is going to keep a diary. She immediately said: “yes, I already do”. I gave her an encouraging pat on the back. Like old friends do.
“And send me some photos with the point of view from your house to the sea,” she told me that their flat has a balcony overlooking the Black Sea, “and from the Potemkin stairs.” Yes, she was definitely going to do that.
“Only when it is safe outside.” I emphasize to her.
That port is very important, both for Ukraine and Russia, and the rest of the world. The rain keeps pouring down. I have to be careful not to lose control. There is a war nearby and far away in the world and here there is flooding, a consequence of our industrialized society, just like the power and greed of so-called leaders that causes the rest of this misery.
I wave the thoughts away and turn on the volume of the music.
-
Tied up like Cupid
It is urgently time to write my story.
I’m studying at the film academy. Screenwriting, because I love cinematic stories, and I prefer to write them myself. My friends are better with images behind the camera, I with images on paper. I’m in my hundredth year, at least it feels that way. It is as if time has no hold here, and I am forever locked in an endless course of writing lessons and pale encounters.
I sit here with a bunch of frustrated storytellers, and in the meantime you must make your own way. And you do what you can, with the resources that aren’t there. You have to find those on the street, your best learning curve as a writer. Meanwhile, I gasp and long for love, because at night in my room I feel absent, as if no one would notice me if I dropped dead.
The streets are crying. It is Brussels. I decide to go out, to wander. I like it, even if I am willingly offered drugs that I refuse just as willingly. It remains a metropolis that is real, no masks, dirty, somewhat clumsy in construction and renovation, but with a masterful history.
I wander around and hope to find them, my muse, my inspiration. The love, the laughter and yearning. For now, it’s just a heavy suppressed craving, like Cupid tied up in a cage watching what isn’t there or maybe never was.
So it’s time to write my story.
-
Train wreck
Steaming heat from the countless holes collides and jumps with the cold, screaming children's voices, an electronic sound swells like tears from hell, they play up, from the restless animal, monotonous noise, silences thoughts, and lead the way home.
I leave the waiting room, while a woman right in front of me slams the door. Dragging suit and bag, I wait on the platform. An electronic voice tells me that the train has been delayed and how it will come, that I will also miss the next connection. I will arrive late at my parents’ house. As always on Friday evenings.
Children playing, running around and crawling under Dad’s legs, pushing each other off the platform, no fear of being run over. I only seem to have that fear. I fix my eyes on an old pot with green moss and a cactus in the middle, standing proudly upright as the lone rectified thing being pleased by the wildly rushing wind.
A big lady can't explain my strange behaviour, when I stare, with endless gaze, at that dirty old pot.
The iron wreck stops and pulls me in.
Again children, innocently calling on daddy, and I think, yes, I want lots of children later. I will populate this greyed-out world with children, young blood to combat old mistakes. As I stare out the window, I suddenly see that I no longer have eyes, only 2 black holes, empty and soulless…. I get hot and cold, sweat imprisons me, my heart pounds senselessly, I try to keep breathing, just breathing, try to think of my little room, where I will talk to images that should give volume to the empty feeling.
I look at myself, quietly alienate, no longer knowing what and why I think, why I am and why it feels that everything I do, is on repeat.
Shot from “The General” with Buster Keaton. -
Met de trein naar huis
Hitte uit de talloze gaten botst en springt met de koude, gillende kinderstemmen, een elektronisch geluid zwelt als tranen vanuit de hel, ze spelen op, vanuit het rusteloze dier, eentonig geruis, doet denken verstillen, en leidt de weg naar huis.Ik verlaat de wachtzaal, terwijl een vrouw vlak voor mij de deur laat toevallen. Sleurend met pak en zak wacht ik op het perron. Een elektronische stem vertelt dat de trein is verlaat en hoe het komen zal dat ik ook de volgend aansluiting zal missen. Ik zal laat aankomen bij mijn ouders thuis. Zoals altijd op vrijdagavond.
Kinderen spelen, lopen rond en kruipen onder papa’s benen, duwen elkaar van het perron, geen angst om te worden overreden. Die angst heb ik blijkbaar alleen in hun plaats. Ik richt mijn ogen op een oude pot met groen mos en een cactus middenin, trots rechtop als het eenzame geërecteerde ding dat zich laat bevredigen door de wild stoeiende wind.
Een grote dame kan mijn vreemde gedrag, maar niet verklaren, wanneer ik met eindeloze blik, naar die vieze oude pot zit te staren.Het ijzeren wrak stopt en trekt me binnen.
Weerom kinderen, onschuldig roepend op papa en pepé en ik denk, ja, ik wil later veel kinderen. Ik zal deze vergrijsde wereld bevolken met kinderen, jong bloed om de verzuring tegen te gaan. Terwijl ik uit het raam staar zie ik plots dat ik geen ogen meer heb, alleen 2 zwarte gaten, leeg en zielloos… Ik krijg het warm en koud, zweet houdt me gevangen, mijn hart bonst mateloos, ik tracht te blijven ademen, enkel maar ademen, probeer te denken aan mijn kamertje, waar ik zal praten met flikkerende beelden die het lege gevoel volume moeten geven.
Ik kijk naar mezelf, om stilaan te vervreemden, niet meer te weten wat en waarom ik denk en ben.
-
The end of my acting career
My fingertips were chapped and my eyes half cut out by the cold, dangling from flexible stalactites as I reached my dorm, cursing. Just back from acting class.
We were about to start rehearsals, because on Friday (the thirteenth) we would perform. Now it was important that we rehearsed every night. But three of them, from what we considered the hard core, didn’t show up. Devastated, we sank even deeper into this dismal carnage. Instead of a party mood, there was this funeral mood. We all tried to smile, and sarcasm was supposed to comfort us:
‘Good for the reputation,’ said our two sympathetic acting teachers.
‘Good that we announced it sober, now we can cancel it sober.’Before we fully realized it, we were back in the theatre café, the cross-cultural semi-intellectual bar we had rebranded as our regular pub during this slimming course.
I took, as intended for the new year, a non-alcoholic drink, hot chocolate. Poor idea, I immediately ran to the toilet, licking my burnt tongue under running water.
I started these classes because of the stories and inspiration it could give me, writing can be improved by playing scenes with others in words from others. But so far, this experience.
An anti-climax put its end to this performance, the performance that was supposed to be called ‘Suffering’. And our suffering was empty. Stranded and landed in a pointless place. The theatrics became realistic and translated some of the emptiness I found myself in. It was time to fill that emptiness, but how?
Myrna Loy in The Mask of Fu Manchu (1932) -
De laatste theaterles
Mijn vingertoppen waren gesprongen en mijn ogen half uitgesneden door de koude, ze bengelden aan flexibele stalactieten toen ik vloekend mijn kot bereikte. Net terug van de theatercursus.
We startten met repeteren nu we de teksten kenden, want vrijdag (de dertiende) zouden we optreden. Het was belangrijk dat we iedere avond oefenden. Maar er waren er drie, van wat we als de harde kern beschouwden, niet komen opdagen. Gesneuveld, we zonken nog dieper weg in dit troosteloos bloedbad. In plaats van een feeststemming was er een begrafenisstemming. We trachtten allen nog wat te glimlachen en sarcasme moest ons troosten:
‘Goed voor de reputatie’, zeiden onze twee sympathieke acteurs.
‘Goed dat we het sober aankondigden, nu kunnen we het ook sober afzeggen.’Voor we het goed en wel beseften zaten weer in het theatercafé, de interculturele semi-intellectuele bar die we gedurende deze afslankcursus tot stamkroeg hadden omgedoopt.
Ik nam, zoals voorgenomen voor het nieuwe jaar een niet alcoholische drank, hete chocomel. Slecht idee, ik rende meteen naar de wc, likkend met de verbrande tong onder stromend water terwijl voorbijgangers me aanstaarden.
Ik nam deze lessen vanwege de verhalen en inspiratie die het me kon geven, je schrijven kan verbeterd worden door scènes te spelen met anderen in woorden van anderen die je leren hoe wel of niet te leven en te handelen, vaak in sober en krachtig proza. Een taal die je dan als acteur naar je hand zet en speelt vanuit je personage, om zo een gelaagdheid te creëren die het alledaagse overstijgt, kunst met de grote K. Net als schrijven, en kunnen de kunsten elkaar zo bestuiven. Alleen duurde deze ervaring minder lang dan gehoopt.Een anticlimax bracht een einde aan deze voorstelling, de voorstelling die ‘Leed’ moest heten. En ons leed was leeg. Gestrand en beland op een zinloze plek. Het theatrale werd realistisch en vertaalde een deel van de leegte waarin ik me bevond. Het werd tijd om die leegte te vullen, maar hoe?
-
try
this is a new era
of throwing back the lines
of hunting sharks
and counting crowsthis is a new era
where I will find my soul
craving inside as a little boy
where I will decide how to
listen to the earths voicethis is an era
when shit will happen
and (in)humanity isn’t
so far awaythis is an era
when we will learn
how to break its raging rhythm
and try to become, in pace(please, try harder)
-
No more
I decided to stop boozing. Not that I drink so terribly much, but sometimes I have those escapades that end up a bit too heavy for me – then I start drinking and stop only when I’ve ended up somewhere knocked out. So, no poison cups to temporarily disable my consciousness. No pilgrimages along city streets in search of mind-numbing substances. How can I ever get more than a few short scribbles on paper when my brain is paralysed and my liver groans that I only have a few years left that way. I am not Bukowski, and he too stopped and started writing at some point.
This I decided, sinking under the foam, of a nice hot bath.
I said to myself: ‘pubs and beer are a system, invented by the system, to be able to forget that cursed day-to-day system.’
Many times I failed at that, for a while I succeeded, but it still gnaws at me. You begin to attach yourself to the café scene like a lifeline, only to feel even more miserable after it, renouncing all that seems like ambition. There must be another way to, firstly, find your happiness and, secondly, isolate yourself from the world’s worries for a while. A way outside the system.
I will fight any system that wants to curb my mental freedoms, I will find my own ways to be able to flip that fucking switch. Damn alcohol and narcotics. I will find a way within myself, maybe by feeling a little more and wanting less, by being. Or something like that.
Waking in water, near the Valhalla of the smell of the old and the new.
Photo by Mariana Montrazi @pexels -
Het zuipbesluit
Een historisch moment, ik heb besloten om niet meer te zuipen. Niet dat ik zo verschrikkelijk veel drink, maar soms heb ik van die escapades die me wat al te zwaar uitlopen – dan begin ik met drinken en stopt het pas als ik ergens bewusteloos ben beland. Dus, geen gifbekers die mijn bewustzijn tijdelijk moeten uitschakelen. Geen bedevaartstochten langs de straten van de stad op zoek naar geestdodende middelen. Hoe kan ik ooit meer dan enkele korte krabbels op papier krijgen als mijn hersenen lam liggen en mijn lever kreunt dat ik op die manier nog maar een paar jaar heb. Ik ben Bukowski niet, en ook hij is op een gegeven moment gestopt en begonnen met schrijven.
Dit besloot ik wegzinkend onder het schuim, van een lekker heet bad.
Ik zei tegen mezelf: ‘cafés en bier zijn een systeem, uitgevonden door het systeem, om dat vervloekte alledaagse systeem te kunnen vergeten.’
Al vele malen faalde ik daarin, eventjes lukte het wel, maar het blijft knagen. Je begint je als een levensader aan het cafégebeuren te hechten om je erna nog ellendiger te voelen en alles wat op ambitie lijkt te verzaken. Er moet een andere manier zijn om, ten eerste je geluk te vinden en ten tweede je eventjes van de beslommeringen in de wereld af te zonderen. Een weg buiten het systeem om.
Ik zal vechten tegen elk systeem dat mijn geestelijke vrijheden in de ban wil leggen, ik zal mijn eigen manieren vinden om die fucking knop te kunnen omdraaien. Vervloekt zijn alcohol en verdovende middelen. Ik zal in mezelf een weg zoeken, misschien door wat meer te voelen en minder te willen, door te zijn. Of zoiets.
Wakend in water, vlakbij het walhalla van de geur van het oude en het nieuwe.
Foto: 7inchs, via Pexels
Fastfood romantics 