Home

“In order to write about life first you must live it.” – Ernest Hemingway

  • Flowers for my parents

    Flowers for my parents

    Trapped in a small living room
    the rose wants to bloom, it grows,
    opens its shells, shows its thorns

    and asks very quietly, “touch me,
    there on the silk soft spots, not at
    the bottom where it will poke.”

    While the growing stops
    and the living groom becomes
    the thought of a man craving more,

    where he’s hiding some porn
    hidden inside the keyhole
    watches her meander and settle

    the light long left behind
    like dirty water in a glass jar
    where it sucks and pulls until it falls,

    the rose is huge, in his mind
    the petal shrinks, behind,
    she shows him the way

    too late, the room full,
    the rose wilts
    the key turns

    back, locked.

  • Lost Theatre Love

    Lost Theatre Love

    I met her during a theatre course. The first lesson, we had to improvise in pairs of two, I immediately scolded her for ‘bitch’ and ‘whore’, with the rest of the students applauding loudly. It was fiction.

    Screaming it out for a moment felt great. Sparks splashed out of my eyes, I was totally in character. She was impressed. The next lesson, I saw her again, right in front of the rehearsal hall. I couldn’t remember her name. That happens more often.

    She immediately lured me with her eyes and asked my lips what I was studying. I started, completely under the spell of hypnosis: ‘I hate boxer shorts, ‘ and I pulled on my trousers a bit. She looked at my jeans ‘I like boxer shorts, nice and sexy, ‘ at which I shyly stuttered: ‘I like boxer shorts, to sleep with them um, during the day not, because that … irritates my um.’

    Her study friend arrived just then and a wonderful example of communication was gagged. I then proceeded to read all the texts, because I was so good at that. Reading passages, we often had to do that, then we sat around the table and chose what we found interesting. That day she sat next to me, I read from Heiner Müllers Quartet:

    ‘O noble maiden, lovely child, delightful niece, your innocence makes me change my gender.’
    She put her hand on my leg.
    ‘Fate between my legs makes me wish for such a change.’

    She, my newfound theatrical love, rubbed my jeans as if they were soft velvet. What was small became big. I read the text even more intensely. At the same time, I didn’t know where to stay with my thoughts. I began to stumble. Her hand disappeared, away from the scene. I lost my eyes among the print. Dyslexic, everything disappeared into letters that jumped from one place to another, making reading impossible. Silence.

    She looked at her friend with a gaze as if she had just stolen my virginity. I saw red. The rest looked at me in surprise and a little pitiful, someone relieved me and read on. My head was pounding, trying to organise everything neatly, but this was something I couldn’t do right now. Was this a hint or some lurid game whose secrets I did not know. For just a moment I felt that hand, a touch, and I was already being robbed of my sanity.

    After the lyrics, we went to rehearsal the scenes. As one big happy group losing their souls in the lyrics, and me, anxiously hiding behind them. A few glances still reached me. By the end of the evening, I was shaking so hard that I couldn’t open my bike lock.

    The very next week she disappeared from my life, she was too busy with her studies, so she informed us. That day I lost a piece of theatre love.

    I didn’t know her, nor did I dare to ask who she was or where she lived. From now on, I decided to take full advantage of every touch, respond to it, not let it go and receive it so the gates of heaven would no longer close for me.

    By, my theatrical love.

    ,

  • Theaterliefde

    Ik ontmoette haar tijdens de theatercursus. De eerste les moesten we met koppeltjes van twee improviseren, ik schold haar meteen uit voor ‘trut’ en ‘hoer’, waarbij de rest van de cursisten luid applaudisseerden. Het was fictie.

    Het even uitschreeuwen voelde geweldig. De vonken spatten uit mijn ogen, ik zat helemaal in mijn rol. Ze was onder de indruk. De volgende les zag ik haar weer, vlak voor de repetitiezaal. Ik wist haar naam niet meer. Dat gebeurt wel meer. Ze lokte me meteen met haar ogen en vroeg mijn lippen wat ik studeerde. Ik begon, geheel onder hypnose: ‘Ik haat boxershorts, ‘ en trok wat aan mijn broek. Ze keek naar mijn jeans ‘Ik hou van boxershorts, lekker sexy, ‘ waarbij ik verlegen stotterde: ‘Ik hou van boxershorts, om er mee eh te slapen, overdag liever niet, want dat …  irriteert mijn eh.‘

    Haar vriendin kwam juist aan en een prachtig staaltje van communicatie werd de mond gesnoerd. Ik ging dan maar verder om al de teksten te lezen, want daar was ik toch zo goed in. Teksten lezen, ja dat moesten we vaak doen, dan zaten we rond de tafel en kozen wat we interessant vonden. Die dag zat zij naast me, ik las voor uit Heiner Müller:

    ‘O, Edele maagd, lieftallig kind, verrukkelijke nicht, uw onschuld doet me van geslacht veranderen.‘
    Zij legde haar hand op mijn been.
    ‘Het noodlot tussen mijn benen doet me zo’n verandering wensen.‘*

    Zij, mijn net ontdekte theaterliefde, wreef over mijn jeans als ware het zacht fluweel. Wat klein was werd groots. Ik las de tekst nog intenser voor. Tegelijk wist ik niet waar met mijn gedachten te blijven, laat staan met de rest dat zich fysiek opdrong. Ik begon te haperen. Haar hand verdween, weg van de plaats des onheils. Ik verloor mijn ogen tussen de lettertjes. Dyslectisch verdween alles in lettertjes die van de ene plek naar de andere sprongen en maakten het lezen onmogelijk. Stilte.

    Zij keek haar vriendin aan met een blik alsof ze net mijn maagdenvlies had gestolen. Ik zag rood. De rest keek me verbaast en een beetje meelijwekkend aan, iemand verloste me en las verder.Mijn hoofd sloeg op hol, probeerde alles netjes te ordenen, maar dit was iets wat ik nu niet kon. Was dit een hint of één of ander luguber spel waarvan ik de geheimen nog niet kende. Ik voelde maar even die hand, een aanraking en ik werd al beroofd van mijn verstand. 7

    Na de teksten gingen we repeteren. Als één grote blije groep die in de teksten hun ziel ontberen en ik, die er zich angstvallig achter verschool. Enkele zwoele blikken bereikten me nog. Op het einde van de avond beefde ik zo hard dat ik moeite had met het openen van mijn fietsslot.

    De week daarna verdween ze al uit mijn leven, ze had het te druk met haar studies liet ze ons weten. Zo kwam het dat ik een stukje theaterliefde verloor.

    Ik kende haar niet, ik durfde ook niet vragen wie zij was en waar zij woonde. Ik besloot om vanaf nu iedere aanraking ten volle uit te buiten, erop in te gaan, niet los te laten en te ontvangen zodat zich de hemelpoorten voor mij niet meer zouden sluiten.

    * (uit ‘Kwartet’ van Heiner Müller.)

    , ,

  • Schrijverswereld

    Schrijverswereld

    Focussen lukt me niet. Ik ben al in extase als ik nog maar het zacht gebroken reliëf van het blad papier voor me aanraak. De structuren van het geschrevene, ze niet zie maar voel. Met mijn vingertoppen of met mijn donzige droge lippen eroverheen wrijf en ze daarna luidop lees, zachtjes blazend, in en uit ademend. Of ze nu mooie zinnen vormen of niet. Het kan me niet schelen.

    Ik raak de woorden aan en val in een eindeloze slaap, één enkele aanraking met het woord en mijn geest duwt mijn lijf naar een plaats waar het siddert en beeft, waar het geniet, waar het leven mag en explodeert.

    Woorden lossen op in zinnen, zinnen in paragrafen die verdwijnen in verhalen. In mijn geest vloeien ze door tot in iedere zenuw en sturen mijn lichaam naar een andere dimensie. Wakker in een bijzondere slaap. Het voelen wanneer je durft raken. Schrijven is een ontwaken in een nieuwe wereld.

    My notebook

  • Een nacht in een hoekje

    Een vermoeid wezen dat de slaap niet kan vinden, dwaalt door de straat. Dat wezen is verbonden met mij. Het is alles wie ik ben en wat ik nog meeneem. Een te zware rugzak, waarvan ik sommige zaken nog moet losgespen en onnodig meedraag. En dit wezen danst en botst met het duister van de nacht, als een schaduw kronkelend om mij heen. Het is een nacht die spuwt in m’n gezicht, wanneer de wind m’n gelaat versteent en m’n bloed bevriest.

    Woelend in een periode van onrust spring ik in het dal van alledaagsheid, de nachten van bruine kroegen in een overvolle stad. Schimmen volgen en fluisteren me gif in het oor. Gif zal hij drinken, denk ik en ik dwing mezelf naar het Noorderlicht, een bar die openblijft tot de zon opduikt. Druipend van nattigheid bereik ik m’n bestemming en verschalk me in een hoekske achter een drieëndertiger.

    Na twee gifbekers komt er een vrouw pal voor me staan. Zij is gehuld in een lange grijze jas en heeft haar handen overtrokken met berenvellen wanten. Enkel de roze toppen van haar vingers zijn zichtbaar. Ze zijn kleverig en ze heft haar hand op. De vingertoppen zoeken zich een weg naar mijn reukorgaan.

    ’’t is lekker, ‘ zegt ze en ze duwt haar toppen in mijn mond. Een zoete smaak sijpelt binnen. Het versteende gelaat forceert een glimlach en de lippen mompelen ‘lekker‘. Een soort roes stijgt naar mijn hoofd. What the fuck was dit? Ze wrijft nog even met haar billen langsheen m’n been en verdwijnt dan vrolijk huppelend in die duistere zware jas. Ik was nog niet bekomen of er kwam al een ander schepsel naast me staan. Alsof een eenzame dichter met een glas bier vraagt om lastig gevallen te worden of gewoon zo’n enorme meelij opwekt, zeiknat, waardoor vreemden hem willen paaien? Goed, maar niet nu dacht ik, niet zo.

    Een jongedame met bleek gelaat en sigaret in te smalle lederen broek en ogen die naar boven staren, vraagt me:

    ‘Ken jij die mensen hier?‘
    ‘Nee,’ antwoord ik overtuigd. Ze neemt een slok uit m’n glas.
    ‘En jij?‘ vraag ik.

    Ze verdwijnt. Ik voel me stilletjes sterven. En toch, leef ik meer hier dan in het licht van de dag. Mijn zelfbeklag wordt plots onderbroken door een andere aandachtszoeker. Half verzopen kruipt ze op me en zegt me dat ze zich wil amuseren. Ze grabbelt met haar hand richting mijn degen en wil deze omklemmen. En zie daar, ook haar vriend wil tot mij komen en meespelen. Zo’n sul in overal en leren jasje. Dit wordt me te intiem. Ik duw hen weg. Hij begint tegen me te schreeuwen, zij tegen hem, hij tegen haar en allen naar elkaar. Na enkele financiële hulpmiddelen was het gesust, de ruzie omgekocht met gerstenat en een kommetje nootjes.

    Een nieuw hoekje ga ik zoeken, ver hier vandaan. Ik schuifel verder, om niet uit te glijden over de met smurrie bedekte vloer. Aan de deur, buiten op een bakje, wordt mijn blik gevangen door een wonder van een vrouw, niet zo een die zich verstopt in een Marvel kostuum, zij leek me echt. Het is gestopt met regenen, maar niet bij haar. Ik, arm hart vertederd, krimp ineen. Mijn ogen die beginnen te bloeden en mijn verstand – tja, laten we daarover zwijgen. Dus, ik zet me naast haar: ‘Kan ik je helpen?‘ Wat moest ik zeggen? Zij reageert niet. Dan maar iets anders proberen.

    ‘Wil je iets drinken?‘ Niets, terwijl mijn voeten baden in het tere vocht dat haar ogen verlaat. Ook mijn fischerman’s friend snoepje lost niets op. Daar, alsof een Engel verschijnt. Ze zet zich naast haar. Een wonder. Beiden beginnen zachtjes te praten, angst hun stem te verliezen, zacht en teder. Ik vang nog net enkele woordjes op, woorden komende uit een telenovela.

    ‘Het spijt me, kan je me vergeven?‘ Haar gehuil verdwijnt. Ze knikt zachtjes en legt haar hoofd tegen haar schouder. De engel neemt haar vast, de lust verschijnt. Vlak naast me likken ze hun wonden. Te veel. Ik schiet recht, ik ben hier teveel. Geen fijn gevoel.

    Nu dat hoekje ook zijn beurt heeft gehad zoek ik me angstvallig en ontdaan, verkracht en bezopen terug de toog der afvalligen om een laatste beker gif te ledigen. Een man naast me, leuterend aan de toog, vertelt me over de vrouwen in zijn leven. Hij pocht over de vele ‘soorten en kleuren’. Ik vraag hem wat voor werk hij doet. ‘Ik werk in een mortuarium.’ Hij lacht en begint te huilen.

    Snel naar buiten waar de ochtendzon mijn wezen begroet en schaduwen werpt van kale pijnbomen die als vlijmscherpe messen in de aarde steken. Na een onbepaalde tijd bereik ik mijn hoekske in mijn kamer. Om de slaap te kunnen vinden wend ik me eerst nog tot een oude playboy, lingeriespecial. En de slaap vond mij, snel, te laat, te snel.

    ,

  • That other world

    I can’t focus. I am already in ecstasy when I only touch the gently broken texture of the paper in front of me. The structures of the writing, not seeing them but feeling them. Rub them with my fingertips or with my downy dry lips and then read them aloud, gently blowing, breathing in and out. Whether they form perfect sentences or not. I don’t care. They thrill me.

    I touch the words and fall into an endless sleep, a single contact and my mind pushes my flesh to a place where it shudders and trembles, where it delights, where life is allowed and explodes.

    Words dissolve into sentences, sentences into paragraphs that disappear into stories. In my mind, they flow into every nerve and channel my body into another dimension. Waking up in a strange sleep. Feeling when you dare to touch. Writing is an awakening into a new world.

  • Trainmusing

    Trainmusing

    I muse through the window frame,
    torturing myself by thinking about  
    what I

    don’t know,  
    that I  
    don’t know,  

    where to go,  
    that I don’t know why I exist.  
    I muse on a way forwards,

    and despair sits next to me.

  • Strange creatures

    Much too late, weary creatures unable to find sleep wanders down the streets. It is such a night, where the wind petrifies my gloomy features and I dance and clash with the darkness of the night.

    Groaning in a period of restlessness, I jump back into the valley of banality.

    Shadows follow and whispers poison into my ear. Go and enter this gathering of personalities and drink, drink now!

    I push myself forward to the bar while I arrive at my destination, wet of the merciless clouds. Immediately, I take refuge in a corner. After the passing of two glasses of cheap poison, a woman stands right in front of me. She is dressed in a long grey coat and has her hands covered in bearskin gloves. Only the pink tips of her fingers are visible. They are sticky and she raises her hand, while making its way to my nose. I look at her sceptically.

    ‘It’s delicious,’ she says and pushes her fingertips into my mouth. A sweet taste oozes in. My petrified face forces a smile and the lips mumble ‘yummy’. She rubs her behind against my leg and then disappears merrily, hopping into that dark heavy coat.

    I wasn’t recovered yet when another creature stands next to me.

    A female with a cigarette and far too narrow leather pants. As her eyes stare upwards, she asks:

    ‘Do you know some people here?’
    ‘Nope,’ I answer confidently. She takes a sip from my beer.
    ‘And you?’ I ask.

    She goes away.

    Okay ignore me. If nothing more interests you about me, then I’m also not interested.

    There she comes back, after chatting with another male. Half drowned, she crawls on top of me and whispers that she wants to have fun. She grabs her hand toward my half stiff sword and wants to squeeze it. I feel my weapon slacken. And behold, her friend also wants to come to me. Such a sap in a pantsuit and leather jacket. He enters our private space and reaches out with his oozing tongue. I push him away. He begins to yell at me, she at him, he at her and all at each other.

    After some financial aids the trouble was done, the quarrel bribed.

    I go to find me a new corner, far away from here. I shuffle forward, trying not to slip on the mud-covered floor. Then my being is caught by a miracle of a woman, a wonder woman without the Marvel suit.

    She, sobbing on a bench. I, shrink down.

    My eyes began to bleed and my mind – oh well, let’s be silent about that. So, I put myself beside her.

    ‘Can I help you with something?’
    What was I supposed to say? She didn’t respond.
    ‘Would you like something to drink?’ Still nothing and my feet bathing in that delicate fluid leaving her eyes.

    There, an Angel comes. She puts herself beside her. A miracle. Both begin to talk softly, fear losing their voices, soft and sweet. I just catch a few words, words coming from a soap opera.

    ‘I’m sorry, can you forgive me?’

    Her weeping disappears and lust appears, right next to me, they lick their wounds. A little too much.

    Now that corner has also had its turn. Anxiously and upset, violated and drunk, I search the bar of the renegades to empty a last cup of poison. A man next to me, chatting at the bar, tells me about the women in his life. He brags of the many “kinds and colors” he had. I ask him what kind of work he does.
    ‘I work in a mortuary.’ He laughs and begins to cry.

    Hurry, go outside! Where the morning sun already greets my being, and throws me shadows cast by bare pine trees, stabbing like razor-sharp knives into the neglected flesh of this earth. After an undetermined time, I reach the corner of my little room.

    To find sleep, I first turn to an old playboy with “Shannen Doherty” in lingerie.

    Sleep found me, soon, too late, too soon.

    , , ,

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑